Συγκρίσεις και σκέψεις μέσα από την προσωπική μου εμπειρία.
Από πολύ μικρός, όταν ο πατέρας μου πήγε στο νοσοκομείο Hadassa για μετεκπαίδευση στην εξωσωματική γονιμοποίηση, θυμάμαι όλους να λένε πόσο ‘’μπροστά’’ ήταν το Ισραήλ στην ιατρική. Τα χρόνια πέρασαν, έγινα και εγώ γιατρός, και επηρεασμένος τόσο από το παράδειγμα του πατέρα μου όσο και από τις συμβουλές των καθηγητών μου, επιδίωξα να εργαστώ στο Tel Hashomer (= πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Τελ Αβίβ, μεγαλύτερο νοσοκομείο της Μέσης Ανατολής, ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία του κόσμου). Τελικά, με την ολοκλήρωση της ειδίκευσής μου στην Αιματολογία έγινα δεκτός εκεί για μετεκπαίδευση σε έμμισθη θέση, στη μονάδα μεταμοσχεύσεων μυελού των οστών.
Έχοντας επιστρέψει πίσω πλέον, αναπόφευκτα κάνω ορισμένες συγκρίσεις ως προς την ιατρική μεταξύ της ‘’ελληνικής’’ και της ‘’ισραηλινής’’ πραγματικότητας… Είναι λοιπόν τόσο πολύ καλύτεροι οι γιατροί στο Ισραήλ από της Ελλάδας; Η γνώμη μου στο ερώτημα αυτό είναι ξεκάθαρα όχι. Τότε; Μήπως είναι ‘’υπερβολή’’ όλη αυτή η άποψη σχετικά με το πόσο μπροστά είναι στην ιατρική το Ισραήλ; Και πάλι η γνώμη μου και στο ερώτημα αυτό είναι ξεκάθαρα όχι…
Στο Tel Hashomer υπάρχει μεγάλη έλλειψη γιατρών όπως και στα ελληνικά νοσοκομεία. Από την άλλη, δεν υπάρχει έλλειψη νοσηλευτών. Για κάθε 4 ασθενείς αντιστοιχεί και 1 νοσηλευτής. Αντίθετα, στην Ελλάδα δύσκολα συναντά κανείς περισσότερους από 3-4 νοσηλευτές σε κάθε βάρδια για ολόκληρο τμήμα… Επιπλέον, στο Tel Hashomer κάθε νοσηλευτής κάνει ότι σε γενικές γραμμές κάνει ένας ειδικευόμενος γιατρός στην Ελλάδα. Επισημαίνεται πως κάθε ειδικευόμενος γιατρός έρχεται σε ένα τμήμα προκειμένου να εκπαιδευτεί για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και ακολούθως (όταν τελικά εκπαιδευτεί) φεύγει. Σε αντίθεση, κάθε νοσηλευτής παραμένει συνήθως στο τμήμα για πολλά χρόνια, και όλη η εμπειρία που αποκτά με τα χρόνια είναι πολύτιμη για τους ασθενείς του τμήματος αυτού. Οπότε, πρώτη παρατήρηση, είναι πως τα ισραηλινά νοσοκομεία και τα τμήματα τους ‘’βασίζονται’’ σε έμπειρους – μόνιμους νοσηλευτές για την εκτέλεση των ιατρικών αποφάσεων, και όχι σε ‘’περαστικούς’’ ειδικευόμενους γιατρούς, όπως ισχύει στην Ελλάδα.
Κατά δεύτερον, στο Tel Hashomer η τεχνολογία είναι παντού. Δεν αναφέρομαι στα πανάκριβα εξειδικευμένα ιατρικά μηχανήματα που λείπουν ή δεν λειτουργούν στα ελληνικά νοσοκομεία. Όντας στο Λαικό νοσοκομείο, αναλωνόμουν για ώρες κάθε μέρα προκειμένου να προγραμματίζω μία αξονική τομογραφία, ή να συγκεντρώνω τα αποτελέσματα διαφόρων εξετάσεων, τα οποία όλα έπρεπε να καταγράφονται σε χειρόγραφο ιατρικό φάκελο κάθε ασθενούς. Και αυτά, είναι μόνο ένα μέρος από τον καθημερινό Γολγοθά κάθε έλληνα γιατρού… Αντίθετα, στο Tel Hashomer είχα ‘’δικό’’ μου υπολογιστή, από τον οποίο διαχειριζόμουν ηλεκτρονικά τα πάντα. Έλεγχος εργαστηριακών και πάσης φύσεως εξετάσεων, καθώς και παραγγελία τους γίνονταν ηλεκτρονικά με το πάτημα ενός κουμπιού.. Οτιδήποτε, μπορούσα να φανταστώ σε σχέση με κάθε ασθενή μου, (ιατρικό ιστορικό, προηγούμενες νοσηλείες, παλιότερες εξετάσεις και αποτελέσματά τους, κλπ), υπήρχε καταγεγραμμένο στον ηλεκτρονικό του φάκελο. Τα πάντα ήταν διαθέσιμα, και το μόνο που είχα να κάνω εγώ ήταν να σκέφτομαι τί χρειάζεται ο ασθενής, και να το ζητώ – καταγράφω μέσα στο σύστημα. Όλα γίνονταν άμεσα, προκειμένου ο γιατρός να έχει χρόνο και κουράγιο να ασχοληθεί ουσιαστικά με το εκάστοτε πρόβλημα κάθε ασθενούς και όχι αναζητώντας τρόπους διεκπεραίωσης διοικητικών ζητημάτων…
Κατά τρίτον, ένα μέρος των εσόδων του Tel Hashomer, δεν αποδίδεται στο κράτος (όπως γίνεται δηλαδή με όλα τα δημόσια ελληνικά νοσοκομεία), αλλά παραμένει στην διάθεση της διοίκησης του νοσοκομείου προς αντιμετώπιση διαφόρων έκτακτων αναγκών είτε σε ανθρώπινο δυναμικό, είτε σε τεχνικό εξοπλισμό. Επιπλέον, οι δωρεές ιδιωτών και φαρμακευτικών εταιριών είναι νόμιμες και επιτρέπουν την εκπόνηση σημαντικών ερευνητικών δραστηριοτήτων για τις οποίες φημίζεται το Ισραήλ, και οι οποίες διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να γίνουν.
Τέλος, πολύ μεγάλη εντύπωση μου έκανε το γεγονός πως γιατροί, νοσηλευτές, βοηθητικό προσωπικό, καθηγητές, επιμελητές, κλπ, συνεργάζονται όλοι μαζί ως μια ομάδα – παρέα, ‘’βρέξει χιονίσει’’, με πόλεμο ή χωρίς.
Συνοψίζοντας, ως Έλληνα γιατρό – ερευνητή σε ένα Ισραηλινό νοσοκομείο, με εντυπωσίασε το γεγονός πως αν και ‘’μεσογειακός λαός’’ οι ισραηλινοί διαθέτουν ένα ιατρικό σύστημα τόσο καλά οργανωμένο και τόσο πολύ λειτουργικό, που τους ‘’επιτρέπει’’ να κάνουν ‘’θαύματα’’. Όχι επειδή είναι καλύτεροι ως μονάδες, αλλά επειδή είναι σίγουρα καλύτεροι ως σύνολο. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή κατά τη γνώμη μου με την Ελλάδα, όπου υπάρχουν εξαιρετικοί γιατροί, αλλά απουσιάζουν οι πόροι, η οργάνωση, και κυρίως το σύνολο…
